Spacedemo.com

Po długim weekendzie przedstawiam trzecią i ostatnią część filmu poświęconą eksploracji kosmosu. Zapraszam na podróż po Układzie Słonecznym… acha ! Film powstawał gdy Pluton był jeszcze planetą…

Czas na drugą część filmu o podboju kosmosu przygotowanego dla planetarium w Dubaju. Dziękuję za wszystkie maile i komentarze. Czekam z niecierpliwością na następne. Każdy głos płynący od Was przekonuje mnie, że prowadzenie tej strony ma sens i miesiąc pracy nad filmem nie poszedł na marne. A zatem dziś kolejny kawałek…Jeszcze raz dziękuję Studio Presto za zaangażowanie i masę inspiracji. A zatem … życzę przyjemnego oglądania.

klikniij by obejrzeć film

Czas najwyższy wyjaśnić nazwę tej strony. W połowie zeszłego roku postanowiłem przygotować film demonstracyjny, który wysłałem do planetarium w Dubaju. Chciałem zobaczyć jak zostanie odebrana moja radosna twórczość na Bliskim Wschodzie. Demo zostało nagrane (wielkie dzięki dla Tomka, Pat i Groha), wysłane, a ja zacisnąłem kciuki. Niestety, bez efektu. Dubaj się nie odezwał, a ja postanowiłem założyć stronę na której będę dzielił się swoimi fascynacjami ze wszystkimi, niekoniecznie za petrodolary. Oto pierwsza część piętnastominutowego filmu. Jeśli was zainteresuje - opublikuję następne. Życząc miłego oglądania liczę na komentarze i maile.

naciśnij by odtworzyć film

Każdy (albo prawie każdy) wie, że pierwszym amerykańskim astronautą był Alan Shepard. Okazuje się jednak, że był on także pierwszym … golfistą na Księżycu ! W czasie misji Apollo 14 wraz z Edgarem Mitchellem, Shepard spędził niemal 9 godzin na zewnątrz lądownika księżycowego zbierając próbki gruntu, robiąc zdjęcia i ustawiając ekwipunek naukowy. 6 lutego 1971 roku, pod koniec drugiego spaceru po powierzchni Srebrnego Globu Shepard zaskoczył wszystkich wyciągając z kieszeni przemyconą na pokład statku końcówkę kija golfowego. Następnie przymocował ją do trzonka przyrządu służącego do pobierania próbek księżycowych skał. Kontrolerzy w Houston zdębieli kiedy odwrócił się do kamery…

Oto tłumaczenie:

Shepard: Houston, jak widzicie trzymam w ręku przyrząd służący do pobierania próbek gruntu; tak się składa, że przymocowałem do niego przed chwilą najprawdziwszą końcówkę kija golfowego (six iron). W drugiej ręce trzymam natomiast białą piłeczkę, której charakterystyczny kształt znają miliony Amerykanów. Upuszczę ją teraz. Niestety, skafander jest tak skonstruowany, że nie mogę użyć do uderzenia obu rąk, więc spróbuję zrobić to jedną ręką….

Mitchel: Mamy chmurę kurzu, a piłka leży tam gdzie wcześniej.

Shepard:  Spróbujmy jeszcze raz…. I jeszcze raz. Poleciała na całe mile…

Shepard nieco przesadził mówiąc o “całych milach”.  Tak naprawdę piłka golfowa wylądowała kilkanaście metrów od lądownika co widać wyraźnie na zdjęciu poniżej.

W tym samym kraterze znalazł się „oszczep” którym w rzeczywistości była duraluminiowa tyczka. Rzucił ją nieco później Mitchell zostając w ten sposób Drugim Sportowcem Na Księżycu… Zdjęcie zostało wykonane przez okno lądownika. W sumie doliczyłem się na razie trzech dyscyplin sportowych uprawianych przez astronautów na Srebrnym Globie: golf, rzut oszczepem i wspomniana kiedyś przeze mnie piłka nożna…

Diabeł podobno tkwi w szczegółach. Co odpowiecie jeśli ktoś spyta was co stało się z lądownikami, które brały udział w misjach księżycowych ? Oczywiście - ich podstawy w dalszym ciągu znajdują się na Srebrnym Globie, natomiast moduły załogowe roztrzaskały się o Księżyc po powrocie astronautów do statków Apollo. Zgadza się. Ale nie do końca.

18 maja 1969 roku rozpoczęła się próba generalna przed lądowaniem człowieka na Księżycu. Załoga Apollo 10 w skład której weszli Thomas Stafford – dowódca, pilot modułu dowodzenia John Young i pilot lądownika księżycowego LM (Lunar Module) Eugene Cernan miała przetestować większość procedur związanych z lądowaniem na Srebrnym Globie. 21 maja Apollo 10 jest już w pobliżu Księżyca. Stafford i Young przechodzą do lądownika, który nazwano ‘Snoopy’ i odłączają się od modułu dowodzenia. Pojazd obniża swoją orbitę. W pewnym momencie leci zaledwie 15 kilometrów nad powierzchnią Księżyca. Wbrew obiegowej opinii astronauci nie mieli jednak możliwości wylądowania na Srebrnym Globie, nawet gdyby chcieli przeciwstawić się planowi lotu opracowanemu przez NASA, ponieważ Snoopy nie był do tego przygotowany. Lądownik leci nisko nad powierzchnią Srebrnego Globu. Załoga sprawdza systemy LEM’a oraz fotografuje rejon przewidywanego miejsca lądowania następnej misji, Apollo 11. Następnie od lądownika zostaje odrzucona podstawa i astronauci w module załogowym wracją na wyższą orbitę. Tam dochodzi do połączenia z modułem dowodzenia.

Stafford i Cernan witają się Youngiem, a pozbawiony załogi Snoopy zostaje odłączony i…. no właśnie. W odróżnieniu od innych misji ten lądownik nie roztrzaskał się o powierzchnię Księżyca ! Po separacji zdalnie włączono jego silnik, który… wprowadził Snoopiego na orbitę okołosłoneczną:

 

Oto kilka ciekawostek dotyczących filmu “Apollo 13″ które udało mi się wyszperać i przetłumaczyć na język polski. Myślę że fani filmu znajdą coś ciekawego dla siebie.

• Do stworzenia sceny startu Saturna V wykorzystano makiety, modele i efekty wygenerowane komputerowo. Nie użyto ani jednej klatki z archiwalnych filmów NASA. Co więcej, po premierze „Apollo 13”  Agencja zwróciła się do reżysera, Rona Howarda z prośbą o udostępnienie właśnie tej sceny do materiałów reklamowych.

• Wiele ujęć nakręcono na pokładzie samolotu KC-135 zwanego nieoficjalnie „Rzygającą kometą”, który wchodząc w lot paraboliczny pozwalał aktorom (i oczywiście ekipie filmowej) na uzyskanie stanu nieważkości przez ok. 23 sekundy. Aby można było nakręcić wszystkie potrzebne sceny „Rzygająca kometa” musiała odbyć około 600 lotów.

• Makietę Centrum Kontroli Lotów w Houston zbudowano w hali filmowej w Kaliforni – wszystkie monitory kontrolerów lotu były sterowane przez specjalny system komputerowy, umieszczony piętro niżej. Z powodu kłopotów z oprogramowaniem realizatorzy filmu stracili trzy dni zdjęciowe.

• Scena w której obrączka żony dowódcy Apollo 13 Marylin Lovell ześlizguje się jej z palca i wpada do kratki ściekowej prysznica nie została wymyślona przez scenarzystę. Jednak w rzeczywistości Marylin udało się obrączkę wydostać.

• Jim Lovell, prawdziwy dowódca Apollo 13 występuje  w filmie jako kapitan lotniskowca „Iwo Jima”.  Widać go wyraźnie w końcowych scenach kiedy wita astronautów. Lovell ma sobie swój autentyczny mundur galowy i jeśli się przyjrzeć dokładnie, można zobaczyć jego stopień – kapitana, choć w rzeczywistości lotniskowcem dowodził admirał.

• W filmie wykorzystano jednak autentyczne zdjęcia NASA – w scenach kiedy Apollo 13 okrąża Księżyc i astronauci przez iluminatory patrzą na jego powierzchnię. To zdjęcia zrobione przez załogę Apollo 8, której dowódcą był również Jim Lovell.

• Scena w której dowódca Apollo 13 zakrywa kciukiem tarczę Ziemi miała miejsce naprawdę. Także w czasie misji Apollo 8.

Dziś kolejny prywatny pojazd kosmiczny, tym razem skonstruowany przez firmę Blue Origin należącą do multimilonera Jeffa Bezosa - twórcę serwisu amazon.com. Jak widać na rysunku (zaczerpniętym z atronautix.com) statek składa się dwóch modułów: załogowego i napędowego. W pierwszym będzie znajował się pilot i trzech pasażerów, w drugim zaś 54 tony paliwa składającego się 90 procentach z ciekłego wodoru z domieszką utleniacza oraz silnik główny wraz z pomocniczymi. Scenariusz lotu kosmicznego wygląda następująco: pojazd startuje pionowo, jak konwencjonalna rakieta. Na wysokości 38 kilometrów wyłączony zostaje główny silnik . Dzięki sile inercji New Shepard osiąga wysokość około 100 km i lotem suborbitalnym wraca na Ziemię. Lądowanie odbywa się dzięki pomocniczym silnikom rakietowym. W pierwszych misjach oraz w sytuacjach awaryjnych odrzucany będzie człon napędowy i kabina załogowa wyląduje na spadochronach. Lot ma trwać około 10 minut.

Pierwszy lot próbny odbył się 13 listopada 2006 roku i trwał jedną minutę. Model pojazdu osiągnął wysokość 600 metrów. Pomiędzy 2007 a 2009 rokiem mają zostać przeprowadzone kolejne testy, tym razem z udziałem pełnowymiarowego prototypu. Docelowo ma zostać zbudowanych około 4 “Pasterzy”. Loty komercyjne będą odbywały się z prywatnego portu kosmicznego w Teksasie. Cena biletów nie jest na razie ustalona

Dane techniczne:

Załoga: 4 osoby. Długość: 15 m. . Średnica: 7 m. Masa: 70 000 kg. Siła ciągu silnika głównego: 1.020.000 kN, Paliwo: Ciekły wodór z utleniaczem. Ilość paliwa: 49,000 kg. Czas działania silnika: 295 sek. Prędkość osiągana przez pojazd: 3,465 m/s

That was a really good trip. The EADS Space Transportation Facility is located just by the International Bremen Airport. The building looks not very spectacular, but inside ESA engeneers are working on modules of the Interational Space Station and Ariane rocket components (first stage engines and liquid oxygen tanks). I’m better radio reporter than camera man so please forgive me bad filming…

click to watch

To była naprawdę wspaniała wycieczka. EADS Space Transportation Facility mieści się tuż przy porcie lotniczym w Bremie. Budynek może nie wygląda bardzo spektakularnie, ale wewnątrz inżynierowie z ESA pracują na trzy zmiany nad modułami ISS i elementami rakiet Ariane (silniki pierwszego stopnia oraz zbiorniki ciekłego tlenu). Jestem lepszym radiowcem niż kamerzystą a zatem wybaczcie mi proszę fatalny styl filmowania. Coś nieco jednak widać. Na swoje usprawiedliwienie mogę dodać że w budynku nie można filmować a ochrona była dość czujna – jednego z funkcjonariuszy widać w ostatnim ujęciu. I rzeczywiście była to naprawdę ostatnia klatka, bo potem kazali mi wyłączyć kamerę i mieli na oku aż do końca zwiedzania.